می روم تا انتقام سیلی مادر بگیرم

شهادت بانوی دو عالم ٬ ام ابیها ٬ حضرت فاطمة الزهرا (سلام الله علیها) بر فرزند بزرگوارش ٬ حضرت حجة بن الحسن العسکری (عج) و بر تمامی شیعیان ٬ پیروان و محبین مخلص آن حضرت تسلیت باد. 

ای قلم بنویس٬ای تاریخ در خود ثبت کن

                                                                         در میان کوچه یک تن یاور زهرا نشد

                                                           

یا ایتها النفس المطمئنه

به  مناسبت سالروز رحلت امام خمینی(ره) و قیام خونین پانزده خرداد:

                   

با فرا رسیدن ماه محرم، امام خمینی در رهنمودهای خود به سخنرانان مذهبی تأکید کردند که در این ایام، سکوت کردن به منزله ی تأیید دستگاه جبار و کمک به دشمنان اسلام است:

((خطر اسرائیل و عمال آن را به مردم تذکر دهید، در مراسم نوحه خوانی و سینه زنی از مصیبت های وارده به اسلام و مراکز فقه یاد کنید.)) رژیم که بار دیگر با شکل نوینی از مبارزه رو به رو شده بود، عده ای از سخنرانان را به ساواک برد و پس از تهدیدهای بسیار، ادامه ی سخنرانی آنان را مشروط به رعایت موارد زیر کرد:

1-     علیه شخص اول مملکت سخن نگویند

2-     علیه اسرائیل سخنی به میان نیاورند

3-     مرتب به گوش مردم نخوانند که اسلام در خطر است.

روز عاشورای سال 1342 با سال های دیگر تفاوتی اساسی داشت. مردم با توجه به رهنمودهای امام(ره) در پی فرود آوردن ضربه ای نیرومند بر رژیم شاه بودند. صبح این روز صدها هزار نفر از مردم تهران با سر دادن شعار ((خمینی، خمینی خدا نگهدار تو ، بمیرد، بمیرد دشمن خونخوار تو)) به راه پیمایی در خیابان ها پرداختند.

در قم بنا به اعلام قبلی، قرار بود امام خمینی(ره) در روز عاشورا سخنرانی کند. عمال رژیم سعی کردند به هر شکل مانع سخنرانی ایشان شوند. اما امام به صراحت اعلام کردند که هم چنان بر تصمیم خود پابرجا هستند. عصر روز عاشورا درحالیکه جمعیت در شهر قم موج می زد و بسیاری از مردم به قصد ((مبارزه تا شهادت)) وصیت کرده بودند، امام از منزل خارج و به طرف مدرسه ی فیضیه رهسپار شدند. ایشان در آنجا نطق تاریخی خود را که دربر دارنده ی مطالبی در افشای هرچه بیشتر شاه و اربابانش بود، ایراد فرمود و مستقیماً شاه را هدف حملات خود قرار داد. در پی این سخنرانی شجاعانه، مأموران رژیم در سحرگاه 15 خرداد امام را دستگیر کردند و به تهران بردند.

مراجع و علمای قم درپی دستگیری امام در منزل آیت الله سید احمد زنجانی اجتماع کردند و پس از تنظیم اعلامیه ای در تقبیح بازداشت امام خمینی، راهی حرم حضرت معصومه(سلام الله علیها) شدند و در اجتماع مردم حضور یافتند. زنان قهرمان نیز درحالیکه فرزندان کوچک خود را در آغوش گرفته بودند، در اجتماع عمومی مردان شرکت کردند. در ادامه ی این حرکت، مردم از صحن حرم خارج شدند و به راهپیمایی در خیابانها پرداختند. اما هنوز از حرم دور نشده بودند که با یورش مأموران و رگبار مسلسل آنان روبرو شدند. در این میان، زنان چون در پیشاپیش صفوف حرکت می کردند، قبل از همه مورد اصابت گلوله قرار گرفتند.

 

قیام خونین مردم تهران در پانزدهم خرداد

انتشار خبر دستگیری امام در تهران، مردم را به حرکت درآورد. هیئت های مذهبی، گروههای عزاداری و کسبه آماده ی قیام شدند و دانشجویان دانشگاه نیز همگام با مردم تهران، با تعطیل کردن کلاس ها به قیام پیوستند. فریاد ((یا مرگ یا خمینی)) ، ((خمینی پیروز باد)) و ((مرگ بر شاه))، تهران را به لرزه افکند. دسته ای از مردم برای تصرف رادیو به سمت میدان ارک به راه افتادند و توانستند تا داخل ساختمان نیز راه یابند. اما تیر اندازی مأموران مانع پیشروی آنان شد. گروهی دیگر از مردم به قصد مسلح شدن، به اداره ی تسلیحات ارتش و پایگاههای پلیس هجوم بردند و جمعی نیز به طرف کاخ شاه رفتند. اما مأموران نظامی بی رحمانه به آنان شلیک کردند و گروه کثیری از آنها را در اطراف کاخ به خاک و خون کشیدند.

وقتی خبر دستگیری امام به اطلاع مردم مسلمان ورامین رسید، گروه زیادی از کشاورزان این شهر جهت اعلام آمادگی برای شهادت، کفن پوشان به سمت تهران به راه افتادند. مأموران مسلح رژیم با چند کامیون به طرف ورامین حرکت کردند و دهقانان را که مسافتی پیش آمده بودند، محاصره کردند. آن گاه به آنان حمله ور شدند و آنها را قتل عام کردند.

 

قسمتی از سخنرانی امام در روز عاشورا در  ادامه مطلب