چرا کسی کاری نمی کند ؟!

کم کم به بیستمین روز تهاجم وحشیانه ی صهیونیست ها به غزه نزدیک می شویم، جنگ نابرابری که حاصلش‌ کشته شدن هزاران نفر از مردم بی گناه و بی دفاع غزه بود. اما هیچ کس، اقدامی جدی برای کمک به مظلومان غزه و بازداشتن اسرائیل از حمله ی همه جانبه ای که به این باریکه کرده است انجام نمی دهد. اما نه ! می گویند در خیلی از کشورهای جهان تظاهرات شده، می گویند که خیلی از چهره های مشهور سینمایی و ورزشی و حتی سیاسی در نقاط مختلف جهان حرفهایی زده اند. می گویند بهرام رادان(که احتمالاً معرف حضور هست!) گفته "نکته ی این واقعه، جدا از جنبه ی مذهبی خود که دل هر مؤمنی را به درد می آورد، اینجاست که خود این جانیان مدعی هستند که در مورد قومشان نسل کشی اتفاق افتاده ولی اکنون آنها این نسل کشی را درمورد افرادی انجام می دهند که در هولوکاست ادعایی آنها کمترین نقشی نداشته اند. برای کشورهای عربی هم متأسفم که مرزهای خود را به روی مردم غزه بسته و خود را کنار کشیده اند. کاری که برای حفظ منافع خود و در قدرت ماندن، کرده اند. این واقعه بسیار ناراحت کننده است و برای ملت غزه هر کاری بتوانیم، می کنیم." خب بنده خدا راست می گوید، هولوکاست چه ربطی به مسلمانان داشته که حالا باید تاوان آن را (که در راست یا دروغ بودن آن هم تردید وجود دارد) پس بدهند.

می گویند مهتاب کرامتی، بازیگر سینما که سفیر حسن نیّت یونیسف در ایران(!) بود در بخشی از پیامش گفته: "نزدیک 200 کودک [که البته الان آمارشان خیلی بیشتر شده] در میان دود و آتش بدون دارو و غذا روی تخت بیمارستان در برابر چشم مادرانشان درد می کشند و خاموشند. در شهری که مرگ حراج است، کودکان اولین قربانیان خشونتی هستند که در طلیعه هزاره سوم و در آغاز سال جدید میلادی جز شرم برای انسان یادگار ندارند. بمب و خمپاره و موشک و ترکش، تنها هدیه تمدن امروز ما برای کودکان غزه است." او هم درست می گوید. مگر کودکان چه کرده اند؟ مگر طفل شیر خواره چه کرده است؟ مگر طفل شش ماهه چه کرده بود ؟!

البته دردنامه ای که از سوی جامعه اصناف سینمایی ایران در محکومیت جنایات غزه و اعلام حمایت و همدردی با مردم بی دفاع غزه تهیه شده، به امضاء چهره های مطرح دیگری هم رسیده است. رضا کیانیان، کیانوش عیاری، تهمینه میلانی، جهانگیر الماسی، پوران درخشنده، سیروس الوند، فاطمه معتمد آریا و خیلی های دیگر که تعدادشان همچنان در حال افزایش است و به این طریق با مظلومین غزه ابراز همدردی می کنند.

اما آیا این کارها، این محکوم کردن ها و این ادعاها که اغلب اوقات در حد ادعا باقی می مانند کافی است؟ آیا مانع وحشی گری صهیونیست ها می شود؟ یا اینکه باید کار جدی تری صورت داد؟

از چهره های معروف فوتبالی هم می توان از ایکر کاسیاس-دروازه بان رئال مادرید و تیم ملی اسپانیا که با تیم کشورش قهرمانی یورو2008 را تجربه کرد- نام برد. او که به همراه رافائل نادال-مرد شماره 1 تنیس دنیا و قهرمان المپیک- یک بنیاد خیریه برای حمایت از کودکان دنیا تاسیس کرده، درباره وقایع این روزها این طور گفته: "مگر می شود با دیدن صحنه هایی که از شهر غزه منعکس شده امشب در میان شادی مردم حضور پیدا کرد و خندید؟ من امسال در جشن سال نوی میلادی در مادرید شرکت نمی کنم."

این روزها خیلی ها اعتراض می کنند، محکوم می کنند، توصیه می کنند یا نهایتاً فریاد می زنند. اما این ها اصلاً کافی نیست. حتی تجمع در مقابل سفارت خانه های کشورهای مختلف در نقاط متعدد دنیا هم کافی نیست. اخراج سفیر رژیم صهیونیستی از ونزوئلا و موریتانی و قطع روابط این کشورها با اسرائیل هم خوب است، اما باز کافی نیست. باید کار دیگری کرد، باید به نحوی دیگر اعتراض خود را نشان داد. باید کاری کرد که دیگر کسی به دنبال این قبیل ماجراجویی ها در ممالک اسلامی نباشد. باید حسینی رفتار کرد تا اینکه یزیدیان زمان ، حتی به حکومت بر جوامع اسلامی، فکر هم نکنند.

یزیدیان ؟! سران عرب را می گویم. از آن ملک عبدا... که با بوش به باده گساری مشغول شد تا آن حُسنی نامبارک(!) که با چراغ سبز نشان دادن به صهیونیست ها و بستن گذرگاه رفح، عملاً در کشتار کودکان و زنان فلسطینی، شریک جرم صهیونیست ها شد. اما افسوس که در این قبیل ممالک اسلامی، یک نفر پیدا نمی شود که از حسین (ع) الگو بگیرد و علیه این یزیدهای زمان به پا خیزد.  چرا کسی کاری نمی کند؟ چرا سران بی غیرت و عیاش عرب ساکتند؟ چرا دولت ها کاری نمی کنند؟ مگر جنازه ی کودکان و زنان را نمی بینند؟

ای مسیحیان، یهودیان، زرتشتیان، ای هندوها، ای بودایی ها، شما کاری بکنید ! از این عرب ها که صدایی در نمی آید! لا اقل شما به داد مظلومان غزه برسید. ای کمونیست ها، ای مارکسیست ها، شما که از عدالت و برابری دم می زنید، شما که از انقلابی و شورشی بودن سخن می گوئید، شما که عکس چه گوارا را به روی تی شرت هایتان می چسبانید، چرا فقط به عکس او دل بسته اید؟ چرا فقط سیگار برگ و ریش و آن کلاه بره اش را می بینید؟ چرا از رفتار و منش او الگو نمی گیرید؟ چرا فکر نمی کنید که انقلاب او و همرزمانش برای براندازی ظلم و بی رحمی نسبت به بی گناهان و مظلومان و برای نابودی نظام های سرمایه داری بوده است؟ چرا فکر نمی کنید که اگر او امروز بود، تفنگ بر دوش، بند پوتینش را می بست و عازم غزه می شد تا نگذارد کودکی بر اثر بمباران خانه اش، در آغوش مادر بمیرد. و یا پیرمرد کشاورزی که سالها بر روی زمین خود کار کرده و تمام دارایی اش از دنیا، یک تکه زمین کشاورزی است، باید شاهد بمباران زندگی اش توسط هواپیماهای اسرائیلی و نابودی محصول زحمات خود باشد. نه! منظورم از محصول، خرمن های گندم نبود، منظورم تنها پسر پیرمرد بود که با خون دل، او را بزرگ کرده بود و امروز که باید عصای دستش می شد، تکه تکه شده و پیرمرد تنها، بالای جنازه فرزند رشید خود نشسته و شانه هایش از شدت گریه می لرزد. آری، اگر امروز چه زنده بود، راضی نمی شد که آسوده بخوابد و کودکی در غزه از ترس صدای مکرر بمباران، به خود بلرزد.

...........................................................................................................................................

گاهی اوقات یاد آن جمله معروف و حکیمانه امام راحل می افتم با این مضمون که فرمود: "اگر هر مسلمانی یک سطل آب در اسرائیل بریزد، سیلی ایجاد خواهد شد که غاصبان صهیونیست را با خود خواهد برد." که البته امروز با توجه به بیشتر شدن جمعیت مسلمانان جهان و ضعف آشکار رژیم اشغالگر ، به جرأت می توان گفت که اگر هر مسلمانی، آب دهانی به سوی اسرائیل پرتاب کند، اشغالگران صهیونیست همگی غرق خواهند شد. اما افسوس که سران خائن عرب، ساکت نشسته اند. که ای کاش تنها سکوت می کردند، شرم آور است که می بینیم آنها در این جنایت هولناک، با صهیونیست ها همکاری می کنند. و بدبخت ها نمی دانند که بعد از فلسطین، نوبت خودشان است.

 کسی کاری نمی کند. هیچ کس برای رهایی غزه و خاموش کردن اسرائیل، این هیولای وحشی که امروز، وحشی تر از همیشه شده است اقدامی نمی کند. حتی من هم جز نشستن و نوشتن این جملات دردناک و تأسف آور، کاری نمی کنم. خدایا چرا؟ چرا ارزشها فراموش شده اند؟ چرا از قیام امام حسین(ع)، تنها عَلم و دسته و زنجیر و غذای نذری باقی مانده است؟ آیا آن امام بزرگ ، برای این چیزها قیام کرد ؟.....